Πέμπτη 23 Mαΐου 2019
17:41
Τα νέα Βάρης,
Βούλας & Βουλιαγμένης
Kostandellos Banner 2
Ένα από τα κεφάλαια που υπάρχουν σε κάθε προεκλογικό πρόγραμμα αλλά και σε κάθε σχεδιασμό ενός Δήμου είναι αυτό του πολιτισμού. Συνήθως αποτελεί ένα πεδίο που, ενώ στην πραγματικότητα είναι υποβαθμισμένο , προσφέρεται για τις πιο εντυπωσιακές μεγαλοστομίες και προκαλεί τις πιο μεγάλες παρεξηγήσεις.

Στο Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης τέλειωσε η καλοκαιρινή σεζόν των πολιτιστικών εκδηλώσεων , των καλοκαιρινών φεστιβάλ , των συναυλιών. Ονόματα καλλιτεχνών , συμμετοχή του κόσμου , ερωτήσεις για το κόστος ή τις επιλογές. Καθένας από τη σκοπιά του είχε να συνεισφέρει στη συζήτηση.

Αποτελούν όμως όλα αυτά πολιτική πολιτισμού;

Ή με πρόσχημα τις όμορφες εκδηλώσεις ανακυκλώνουν την λογική των δημοσίων σχέσεων , των τοπικών εξυπηρετήσεων σε συλλόγους , την νοοτροπία του επιδοτούμενου καλλιτέχνη;

Ας μην βιαστεί κάποιος αναγνώστης να αντιτείνει ότι οι συναυλίες πολιτισμός είναι. Συμφωνώ εκ των προτέρων ότι είναι προβολή πολιτιστικού έργου. Μόνο που συμβάλλουν περισσότερο στην προβολή του καλλιτέχνη , την διαφήμιση του Δήμου που <<προσφέρει >> συναυλίες με ελεύθερη είσοδο και συχνά στη σύσφιξη σχέσεων με γραφεία διοργάνωσης εκδηλώσεων ή συλλόγους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σηκώνουν το βάρος της διοργάνωσης. Γιατί φυσικά δωρεάν δεν είναι αφού τα έξοδα της συναυλίας ή οι αμοιβές των συντελεστών καλύπτονται από το δημοτικό προϋπολογισμό. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ο Δήμος να επιδοτεί μια καλοκαιρινή περιοδεία και να εξασφαλίζει την προβολή του λογότυπου του στη σκηνή. Αυτό που συμβαίνει τελικά είναι να κάνει πολιτική και δημόσιες σχέσεις ο οποιοσδήποτε σύλλογος με πρόσχημα τον πολιτισμό με τις πλάτες και τη στήριξη του Δήμου. Το ένα χέρι νίβει το άλλο . Επιρροή ο σύλλογος , προβολή ο Δήμος που παράγει πολιτιστικό έργο.

Πολιτική του Δήμου για τον πολιτισμό ΔΕΝ είναι αυτές οι εκδηλώσεις.

Ή αλλιώς , αν αυτό αντιλαμβάνεται ο Δήμος ως άσκηση πολιτιστικής πολιτικής μάλλον καλλιεργεί σκόπιμα μια λάθος αντίληψη και στους δημότες.

Πρώτιστα έπρεπε να θεωρούνται πολιτική για τον πολιτισμό εκείνες οι δράσεις που προάγουν και αναδεικνύουν την τοπική δημιουργία και καθιστούν όλο και περισσότερους δημότες ΚΑΙ συμμέτοχους ΚΑΙ παραγωγούς πολιτισμού. Είναι η δημοτική βιβλιοθήκη και οι σχολικές βιβλιοθήκες και η στήριξη της κουλούρας του διαβάσματος. Η ανάδειξη του έργου των ομάδων θεάτρου , των σχολών χορού που λειτουργούν στο δήμο, των μουσικών συγκροτημάτων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί , οι εκθέσεις φωτογραφίας , ζωγραφικής ή γλυπτικής , ο κινηματογράφος

Η δημιουργία και αξιοποίηση χώρων για παραγωγή πολιτιστικού έργου , μουσικά εργαστήρια , στούντιο φωτογραφίας , εικαστικών, δημοτικός κινηματογράφος που θα προβάλλει και ταινίες πέρα από τα εμπορικά κανάλια διανομής. Η οργάνωση διαλέξεων και μαθημάτων από ανθρώπους της τέχνης. Η ενθάρρυνση και αρωγή της καλλιτεχνικής , ερασιτεχνικής δημιουργίας. Η ανάδειξη ενός άλλου πολιτιστικού προτύπου πέρα από το πανηγύρι των ονομάτων , τις νεοπλουτίστικες λογικές και την ανάδειξη της τέχνης και του πολιτισμού με όρους lifestyle.

Η ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομίας , της πολιτιστικής δραστηριότητας και της δημιουργίας δεν μπορεί να υποτάσσεται ούτε στη σκοπιμότητα , στην προχειρότητα και τη λογική της διεκπεραίωσης. Η πολιτική για τον πολιτισμό πρέπει να προκαλεί , να δημιουργεί δράσεις , να ενθαρρύνει και να αναπτύσσει τη δημιουργικότητα.

Ο Δήμος και ο ΟΑΠΠΑ με τις ως τώρα επιλογές τους και τον τρόπο που παρεμβαίνουν στα πολιτιστικά πράγματα , κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην προαγωγή του πολιτισμού. Περισσότερο λειτουργούν είτε ως διαμεσολαβητές εξυπηρέτησης των αιτημάτων διαφόρων φορέων ή καλλιτεχνικών μάνατζερ παρά ως συντονιστές της ανάδειξης του πολιτιστικού έργου.

Η αναζήτηση μιας δυναμικής και ριζικά διαφορετικής οπτικής για τον πολιτισμό πέρα και έξω από τις λογικές της ασφάλειας του συντηρητισμού , των επιταγών της μόδας , της γραφειοκρατικής αντίληψης είναι ζητούμενο. Σε αυτό τόσο οι πολίτες όσο και οι συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται πολιτιστικά έχουν μπροστά τους ένα τεράστιο πεδίο διεκδικήσεων.

Αργύρης Καλλιανιώτης